Haay

Aangezien er toch wel wat medische "missers" zijn gemaakt bij mij en ik altijd loop te grappen dat ik ooit nog eens een boek ga schrijven, begin ik eerst maar eens met een blog Knipoog

Het is niet bedoeld als aanval op artsen of op de medische zorg.

Ik zal daarom ook geen namen vermelden. Wat de huisartsen betreft...dit zijn ook steeds anderen, omdat ik meerdere malen verhuisd ben.

1990/1992 - psychisch, anorexia of toch iets anders?

Het blijft kwakkelen. Het ene moment kan ik alles en het volgende moment rol ik over de vloer van de pijn.

Ik ga steeds minder naar de huisarts...die weet of doet toch niets. Achter mijn rug om laat ze doorschijnen dat al mijn klachten psychisch zijn en/of dat ik anorexia heb.

Ik begin namelijk flink af te vallen. Ik kan het lijden, omdat ik veel te dik/stevig ben.

De pijn, vermoeidheid, misselijkheid wordt aangevuld met spugen. Ik blijf gewoon alles eten, maar vlieg daarna steeds vaker naar de wc om alles uit te spugen. Ik val daardoor steeds meer af....maar ik blijf er gezond uit zien en mijn figuur wordt mooier.

Iedereen gaat mij steeds meer in de gaten houden. Ik voel de twijfels. De pijn die ik na elke maaltijd heb, probeer ik voor me te houden. De tijd tussen het eten en mijn run naar de wc probeer ik te rekken. Als ik moet spugen...probeer ik dit geluidloos te doen.

 

Lees verder...

1989 - blinde darmontsteking of toch niet?

Al geruime tijd voel ik me steeds ziek, heb ik buikpijn, ben ik misselijk.

De huisarts weet niet zo goed waar het vandaan komt. Ook met bloedprikken etc. komen ze er niet achter. 

Dan word ik eindelijk doorgestuurd naar de eerste hulp.

Ook daar komen ze er niet helemaal achter. Aan de ene kant denken ze dat het wel een blinde darmontsteking is, maar aan de andere kant "mis" ik ook weer wat symptomen. Kortom...ze weten het niet.

Uren later komen ze dan toch maar met het voorstel om te opereren. Ik vind het prima...ze doen tenminste iets.

Als tijdens de operatie blijkt dat hij toch oke is, dan verwijderen ze hem toch. Om eventuele misverstanden in de toekomst te voorkomen. Ik vind het allemaal prima.

Blinde darm is verwijderd en alles lijkt er toch wel op dat dat de oorzaak was van alle problemen. Hij was erg vies en ontstoken.

Pas jaren later is er een arts geweest die vertelde dat die "blinde darmontsteking" waarschijnlijk geen blinde darmontsteking was. Ze hadden mij toen niet daarmee naar huis mogen sturen en hadden verder moeten kijken. Ik had toen geen idee wat hij precies bedoelde.

 

 

 

 

1982/1987 - been - tumor of ontsteking?

Als tiener had ik jarenlang steeds pijn in mijn been/lies.

Terwijl anderen over de camping vlogen, lag ik te janken van de pijn.

Hiervoor gingen we regelmatig naar de huisarts en ben ik een poos onder behandeling geweest van een fysiotherapeut.

De ene keer kreeg ik te horen dat het een spier verrekt had en de volgende keer werd er weer verteld dat ik last van groeipijnen had.

De moeder van mijn vriendje geloofde t niet meer en dreigde naar de huisarts te gaan. Nah.. dat zag ik niet zitten...dus zelf maar weer er op af en gezegd dat ik weer foto's wilde laten maken.

Tja ....er zat iets groots in het bot...maar wat?

Er werd meteen een operatie gepland..alleen was het te groot om weg te halen, zoveel bot kon er niet gemist worden.

Eerst maar een klein stukje om te laten onderzoeken.

Enige tijd later ben ik met mijn ma naar de orthopeet gegaan voor de uitslag. Het stukje was naar Leiden opgestuurd om daar te laten onderzoeken.

Enfin...zitten we daar tegenover een grote norse dokter, krijg je patsboem te horen dat er een hele grote tumor in mijn been zit.

Moeders en ik keken elkaar aan en beginnen keihard te.....lachen. Die beste man herhaalt het nogmaals...en ja hoor...daar kwamen de tranen.

Gelukkig wist hij ons ook nog duidelijk te maken dat als hij kwaadaardig was geweest...ik nog maar 6 maanden te leven had gehad. Maar gelukkig...hij was goedaardig en aangezien ik al enige tijd geen pijn meer had gehad, had hij de hoop dat ze de pijncentrum weg hadden gehaald.

Helaas na een half jaar, ik was 15, begon de ellende weer opnieuw. De tweede operatie werd gepland. Ze zouden proberen zoveel mogelijk weg te halen en ik moest rekening houden met een langere revalidatie periode.

Maar hoe anders kan het lopen....

Ze boorden dus wat dieper in het bot en vervolgens spoot het pus hem om de oren. Alles werd schoongemaakt en een antibioticaketting werd in mijn been geplaatst.

Oeps...sorry...er zit geen tumor...heeft er waarschijnlijk ook nooit gezeten...foutje.

De antibioticaketting moest een week blijven zitten en daarnaast nog antibiotica via het infuus.

Ze hingen het eerste flesje er aan... ik hartstikke ziek, beroerd en een dikke arm en vingers die ik niet kon bewegen.

Tja...dat zit toch echt tussen je oren....kan niet met deze antibiotica!

2de flesje hingen ze er stiekem in mijn slaap aan....hetzelfde verhaal. Volgende dag dan maar infuus in andere arm...weer hetzelfde gezeur. Oeps...uhh..het zit niet tussen je oren, maar je bent 1 van de weinige die hier toch allergisch voor is.

Da's fijn, maar nu wel 2 armen waar geen nieuw infuus in mag. Daarna dus een infuus in mijn hals gekregen.

Vervolgens nog een kleine operatie om de ketting te verwijderen...aantal weken krukken...en weg was de tumor uhhhh chronische botontsteking.

Al met al toch wat jaartjes onnodig zoet mee geweest.